Ben je 18 jaar of ouder?
Je moet 18 jaar of ouder zijn om deze website te bezoeken.
Door verder te gaan bevestig je dat je de wettelijke leeftijd hebt om alcoholische dranken te kopen in jouw land.
Sorry, je moet 18 jaar of ouder zijn.
Deze website bevat informatie over alcoholische dranken en is niet toegankelijk voor minderjarigen.
Dit is de volledige verhaallijn achter De Ketter. Niet om iets weg te stoppen, maar om het merk de ruimte te geven die het verdient: Marguerite Porete, de vonk, het ketterproces en de plekken waar De Ketter vandaag weer levend wordt.
In 1310 werd Marguerite Porete verbrand voor een boek. Haar Spiegel der Eenvoudige Zielen daagde niet alleen de Kerk uit; het daagde het idee uit dat mens en goddelijke ooit werkelijk gescheiden waren.
Zij noemden haar een ketter. Wij noemen haar de inspiratie. De Ketter is een eerbetoon aan die onblusbare vonk: de weigering om te buigen wanneer het vuur stijgt.
Marguerite leerde ons de kracht van het ‘niet weten’. Ze geloofde dat de Rede een grens was, en dat we ons pantser moeten afwerpen om het mysterie puur en eerlijk te kunnen ontvangen. Pas in die absolute leegte kan het goddelijke verschijnen.
Ze omschreef deze overgave met de mooiste metafoor uit de middeleeuwen: de ziel moet zijn als een rivier die in de zee stroomt. In de volmaakte overgave verliest de rivier haar eigen naam, en wordt zij de zee. Dat is de vonk waar zij naar zocht. De vonk waarvoor zij weigerde te buigen.
Met De Ketter proberen we precies die vonk te vangen. We brouwen niet zomaar een Tripel; we proberen haar ziel, haar rust en haar mysterie in dit glas te leggen. Dit bier is onze zoektocht naar het goddelijke in water, mout en gist. Het is een bier dat je dwingt om even stil te vallen. Om niet te analyseren, maar te ervaren.
Sluit je ogen. Laat los. Proef de vonk.
Wat Marguerite innerlijk beleefde, spreken wij vandaag hardop uit. Het manifest is geen zijpad naast het verhaal, maar de hedendaagse vorm ervan: dezelfde weigering om te buigen, nu in de taal van bier, tafel en opstand.
Dit is geen etiket. Geen verhaaltje naast een prijs. Dit is wat wij brouwen, waarom wij het brouwen, en wat wij weigeren. Vijf artikelen. Eén eed. Nul vergeving.
Niet achter slot en zegen. Gewoon op tafel. In deze fles, in deze vonk, in elke slok die zin heeft in vrijheid.
Geen gewaden. Geen poorten. Geen heilige handtekening. De Ketter smaakt beter zonder toestemming.
Geen abdijbier. Wel een tripel met tanden. Diep goud, hergist op fles, en nergens van plan om braaf te doen.
Voor de twijfelaar, de flapuit, de verleider, de zachtmoedige ketter. Voor iedereen die liever proeft dan buigt.
De Ketter wil geen eerbied. De Ketter wil beweging. Een glas in de lucht, een vonk op tafel, en de rest volgt vanzelf.
Alles wat dit manifest belooft, in dertig seconden vlammen: De Ketter op tafel, de ketenen gebroken, het volk in opstand. Beter dan vergeving.
Marguerite schrijft Le Miroir des Simples Âmes — De Spiegel der Eenvoudige Zielen. Een mystiek traktaat van 60.000 woorden dat stelt dat de ziel zich kan oplossen in God, zonder tussenkomst van de Kerk. Ze schrijft het in het Picardisch, niet in het Latijn. Voor iedereen leesbaar. Dat is het begin van het einde.
Bisschop Guy II van Kamerijk veroordeelt het boek als ketterij en laat het publiekelijk verbranden in Valenciennes — in Marguerite's aanwezigheid. Hij verbiedt haar ooit nog te schrijven, op straffe van excommunicatie. Ze kijkt toe hoe de vlammen haar woorden verteren. En weigert te stoppen.
Achttien maanden gevangen in Parijs. Ze weigert de eed. Ze weigert te antwoorden. Ze weigert absolutie. Op 1 juni 1310 wordt ze verbrand op de Place de Grève. De kroniekschrijver noteert: het publiek huilde bij haar kalmte en waardigheid. Ze ging even stil de vlammen in als ze had gezwegen voor haar rechters.
Haar boek overleeft zes eeuwen anoniem — verspreid over heel Europa onder valse namen. In 1946 geeft de Italiaanse onderzoekster Romana Guarnieri haar de naam terug. Op 10 juni 2025 onthult burgemeester Anne Hidalgo de Place Marguerite-Porete in het 4e arrondissement — op de hoek van de rue Saint-Martin en de rue du Cloître Saint-Merri, tweehonderd meter van waar ze brandde. Haar woorden zijn nooit gestopt.
Een Tripel mag geschiedenis dragen, maar hij moet ook kunnen landen op een tafel waar gelachen, gedeeld en nog een hap gepikt wordt. Daar wordt De Ketter pas echt levend: niet als museumstuk, maar als overtuiging die rondgaat.
Diep goud, schuim op het glas, iets zouts op het bord, en iemand tegenover je die begrijpt dat een goed bier meer doet dan lessen. Het opent de avond.
Parijs is de oorsprong. Maar de droom eindigt niet bij een naam op een plein. We zien een terras vol licht, glazen, stemmen en mensen die De Ketter niet voorzichtig bewonderen, maar samen drinken.
Deze strandtent-sfeer is geen omweg van het verhaal. Dit is precies het punt: dat haar vuur niet in steen blijft steken, maar weer een levende plek wordt waar avonden ontstaan.
Twee glazen, een tafel, de avond die langzaam zachter wordt. Ook daar hoort De Ketter thuis: niet alleen op pleinen of tussen grote woorden, maar precies in dat moment waarop iemand tegenover je zit en de tijd even stilvalt.
Het verhaal van Marguerite begon in vuur, maar leeft net zo goed in blikken, zinnen en kleine toosten in de stad. Diep goud tussen twee mensen. Dat is ook opstand.
De Ketter is het punt waar product en verhaal elkaar raken. Je koopt een tripel, maar je koopt ook toegang tot een merkwereld die weigert klein te zijn. Wie bestelt, proeft niet alleen het bier. Die helpt mee aan haar plek in Parijs.